Με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.
Τη μεταφορά της πλειοψηφίας των αστέγων στον χώρο του γυμναστηρίου της παλιάς Ηλεκτρικής στην οδό Αναγνώστου Γογονή και την παραμονή στο δημοτικό γηροκομείο όσων αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, αποφάσισε κατά πλειοψηφία το δημοτικό συμβούλιο των Χανίων.
Η απόφαση αυτή ελήφθη καθώς από την παραμονή των αστέγων στο ίδρυμα, έχουν δημιουργηθεί προβλήματα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν παράπονα από τους περίοικους, αλλά και από τους συγγενείς όσων διαμένουν στο δημοτικό γηροκομείο.
Το πρόσφατο περιστατικό με τον τραυματισμό με μαχαίρι οικονομικού μετανάστη από άλλο μετανάστη μέσα στο γηροκομείο, αποτέλεσε σημείο έντονου προβληματισμού και ήταν ένας από τους λόγους που οδήγησε το δημοτικό συμβούλιο σε αυτή την απόφαση.
Αλλαγές προτείνονται για τη διάγνωση των αρχικών σταδίων της νόσου.
Νέα υπό συζήτηση κριτήρια διευρύνουν τον ορισμό της ήπιας νοητικής διαταραχής, κάτι που είναι πιθανό να προκαλέσει σύγχυση στους γιατρούς που θα κληθούν να διακρίνουν ανάμεσα στην ήπια νοητική διαταραχή και στο Αλτσχάιμερ.
Μέχρι σήμερα όσοι δηλαδή διαγιγνώσκονται με ήπια μορφή Αλτσχάιμερ, μπορεί να διαγνωστούν ότι τελικά δεν έχουν τη νόσο, αλλά απλώς μια ήπια νοητική διαταραχή.
Το θέμα, φέρνει στο προσκήνιο μια νέα επιστημονική μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο αμερικανικό νευρολογικό περιοδικό «Archives of Neurology».
Ο επικεφαλής καθηγητής νευρολογίας Τζον Μόρις, της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Ουάσιγκτον (Σεν Λιούις) δήλωσε ότι τα νέα κριτήρια ακολουθούν μια εσφαλμένη αντίληψη, ότι η ήπια νοητική διαταραχή και το Αλτσχάιμερ είναι ξεχωριστές νόσοι, όταν στην πραγματικότητα, όπως λέει, δεν είναι παρά διαφορετικά στάδια της ίδιας διαδικασίας στον εγκέφαλο.
«Είναι τεχνητή η ιδέα ότι υπάρχει ένα στάδιο ήπιας νοητικής διαταραχής, το οποίο είναι διακριτό από το πρώιμο στάδιο της νόσου Αλτσχάιμερ», όπως τονίζει και εκτιμά ότι τα νέα κριτήρια θα θολώσουν χωρίς λόγο τη διαχωριστική γραμμή.
Σύμφωνα με τον καθηγητή, οι επιστήμονες, αντί να προσπαθούν να απαλλάξουν τους ανθρώπους από τη διάγνωση του Αλτσχάιμερ, θα έπρεπε να επιχειρούν να ξεχωρίσουν ανάμεσα σε όσους έχουν νοητική διαταραχή, εκείνους τους ασθενείς που σίγουρα θα εμφανίσουν Αλτσχάιμερ.
Παράλληλα πρέπει να εστιάζουν έγκαιρα στα προβλήματα μνήμης και στα άλλα συμπτώματα πρόωρου νοητικού εκφυλισμού.
Σημειώνεται ότι μέχρι σήμερα η ήπια νοητική διαταραχή ήταν η διάγνωση σε ασθενείς που είχαν προβλήματα μνήμης και ομιλίας, τα οποία όμως δεν εμπόδιζαν τις καθημερινές λειτουργίες τους.
Με το νέο όρο, που προτείνεται από το Εθνικό Ινστιτούτο για τη Γήρανση και την Ένωση Αλτσχάιμερ των ΗΠΑ, θα θεωρείται ότι έχει ήπια νοητική διαταραχή, όποιος παρά τα τα προβλήματά του, είναι σε θέση να «έχει ανεξαρτησία λειτουργικών δραστηριοτήτων», ακόμα κι αν δεν μπορεί να εκτελέσει καθημερινές δραστηριότητες (ψώνια, μαγειρική, δουλειές νοικοκυριού).
Τέλος, η έρευνα του Τζον Μόρις δείχνει ότι πάνω από το 93% των ασθενών ταξινομούνται σήμερα ότι έχουν ήπιο Αλτσχάιμερ και θα λάβουν πλέον διάγνωση για ήπια νοητική διαταραχή.
Τι συμβουλεύουν οι ειδικοί.
Είστε στο γραφείο και έχει έρθει η ώρα του μεσημεριανού φαγητού. Γι’ αυτό καλό είναι, όπως λένε οι ειδικοί, να μην τρώτε μπροστά στον υπολογιστή αφού υπάρχει η πιθανότητα να συνδυάσετε δουλειά με τσιμπολόγημα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα χορτάσετε.
Έτσι, σύμφωνα με τους ειδικούς, πρέπει οι εργαζόμενοι να αφιερώνουν μερικά λεπτά από το χρόνο τους, να τρώνε ήρεμοι και να βρίσκονται μακριά από την οθόνη του υπολογιστή τους.
Η έγκαιρη αναγνώριση κάνει πιο ποιοτική τη ζωή του παιδιού.
Οι γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνονται ώστε να αναγνωρίζουν αν το παιδί τους πάσχει από δυσλεξία, όσο το δυνατόν συντομότερα. Όσο νωρίτερα ανιχνεύεται μια μαθησιακή δυσκολία, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες μελλοντικής επιτυχίας του παιδιού στο σχολείο και στη ζωή. Δώστε σημασία στα παρακάτω συμπτώματα:
1) Καθυστέρηση στην ομιλία. Τα παιδιά που πιθανόν να εκδηλώσουν δυσλεξία, πιθανόν δε θα αναπτύξουν λόγο, ακόμα και με τη μορφή απλών λέξεων, πριν από την ηλικία των 15 μηνών και συνεπώς δε θα μπορούν να μιλήσουν με φράσεις ακόμα και μετά τα δεύτερα γενέθλιά τους. Συνήθως, όμως, αυτή η καθυστέρηση είναι μέτριας μορφής και γι’ αυτό οι γονείς τείνουν να την παραβλέπουν και να την αποδίδουν σε κληρονομικότητα. (π.χ. «και εγώ άργησα να μιλήσω, αλλά δεν παρουσίασα δυσκολίες»). Ωστόσο, μια φαινομενικά αθώα καθυστέρηση στην ομιλία μπορεί να αποτελέσει το πρώτο σημάδι για μελλοντικές δυσκολίες.
2) Παρουσιάζει «μη ευαισθησία στην ομοιοκαταληξία» (insensitivity to rhyme). Συνήθως τα παιδιά προσχολικής ηλικίας διασκεδάζουν με παιδικά ποιηματάκια και είναι επίσης ικανά να επαναλάβουν αυτό που ακούνε. Ωστόσο, τα δυσλεκτικά παιδιά δυσκολεύονται να κατανοήσουν τους ήχους των λέξεων, συνεπώς είναι λιγότερο ευαίσθητα στην ομοιοκαταληξία. Η οικειότητα του παιδιού με τα παιδικά ποιηματάκια τείνει να γίνει μία από τις σημαντικότερες πρώτες ενδείξεις της μελλοντικής ή μη επιτυχίας του παιδιού στην ανάγνωση.
3) Δυσκολίες στη γραφή: δυσκολεύεται να μάθει να κρατά σωστά το μολύβι, να μάθει να γράφει το όνομά του, να προσανατολιστεί στο χαρτί, δυσκολεύεται να ζωγραφίσει μέσα σε πλαίσιο, να αντιγράψει σχήματα, κάνει φωνολογικά λάθη κατά τη γραφή (δηλαδή αντιστρέφει, αντικαθιστά, παραλείπει, προσθέτει, αντιμεταθέτει γραφήματα, συλλαβές ή και ολόκληρες λέξεις) και επίσης δυσκολεύεται να μάθει τους τόνους και τα σημεία στίξης.
4) Δυσκολεύεται με τις προ-μαθηματικές έννοιες, π.χ. μεγάλο - μικρό, πολλά - λίγα, μέσα - έξω, και αργότερα δυσκολεύεται να μάθει τους αριθμούς και να αντιστοιχεί τις ποσοτικές έννοιες με το αριθμητικό τους σύμβολο.
5) Παρουσιάζει δυσκολίες στον προσανατολισμό στο χώρο, π.χ. μπερδεύει τις έννοιες πάνω - κάτω, μπροστά - πίσω, αριστερά - δεξιά, και στο χρόνο μπερδεύει τις έννοιες πριν - μετά, χθες - αύριο.
6) Παρουσιάζει δυσκολίες σε δραστηριότητες που απαιτούν λεπτή κινητικότητα. Δηλαδή δυσκολεύεται να μάθει να κόβει με το ψαλίδι, να ντύνεται σωστά μόνο του, να κουμπώνει τα κουμπιά του, να δένει τα κορδόνια του.
7) Εμφανίζει αδεξιότητα σε δραστηριότητες που απαιτούν συντονισμό κινήσεων, π.χ. στο πιάσιμο και στο πέταγμα της μπάλας, στο παιχνίδι με το σχοινάκι, στο κουτσό κ.ά..
8) Εμφανίζει δυσκολίες στη συγκέντρωση όταν για παράδειγμα ακούει μία ιστορία.
Η ένδειξη για δυσλεξία υπάρχει μόνο όταν το παιδί εμφανίζει πολλές από τις παραπάνω δυσκολίες μαζί ή όταν εμφανίζει μερικές οι οποίες, όμως, είναι σοβαρές και επιμένουν.
Πηγή: http://www.ygeianews.gr
Ιδίως όταν συμβαίνει μεταξύ 35-41 ετών.
Οι άνθρωποι που χωρίζουν σε μικρή ηλικία, κινδυνεύουν με μεγαλύτερα προβλήματα υγείας σε σχέση με όσους παίρνουν διαζύγιο σε μεγάλη ηλικία, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική έρευνα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια κοινωνιολογίας Χούι Λίου του πολιτειακού πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, ανέλυσαν τις περιπτώσεις περίπου 1.300 ατόμων και συσχέτισαν την κατάσταση της υγείας τους με την κατάσταση του γάμου τους.
Η έρευνα έδειξε ότι όσοι χωρίζουν σε ηλικία 35 έως 41 ετών, έχουν περισσότερα προβλήματα υγείας, σε σχέση με όσους χωρίζουν σε ηλικία 44 έως 50 ετών. Η διαπίστωση αυτή προκάλεσε έκπληξη στους ερευνητές, που περίμεναν ότι οι νεαρότεροι θα είχαν μεγαλύτερες ψυχικές και σωματικές αντοχές.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι που παίρνουν διαζύγιο, έχουν περισσότερες εμπειρίες και ικανότητες, έτσι ώστε να τα βγάλουν πέρα με το σοκ του χωρισμού, ενώ οι μικρότεροι είναι πιο απροετοίμαστοι και υποφέρουν πιο πολύ, με συνέπεια να φθείρουν περισσότερο και την υγεία τους λόγω του αυξημένου στρες που νιώθουν.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι χωρισμένοι νεώτερης ηλικίας χρειάζονται περισσότερη κοινωνική, ψυχολογική και οικογενειακή στήριξη σε περίπτωση διαζυγίου, σε σχέση με τους ώριμους διαζευγμένους, είτε με τη μορφή επίσημης συμβουλευτικής υποστήριξης, είτε άτυπης.
Μια πιθανή αιτία για την μικρότερη επίπτωση του διαζυγίου στις μεγαλύτερες ηλικίες, σύμφωνα με τη Λίου, είναι ότι ίσως σε αρκετά ζευγάρια που έχουν μείνει παντρεμένα επί πολλά χρόνια, ο γάμος αποτελεί μεγαλύτερο ψυχικό βάρος κι έτσι, όταν χωρίζουν, αισθάνονται μεγαλύτερη ανακούφιση που έμειναν μόνοι, σε σχέση με τους πιο νέους.
Η έρευνα πάντως διαπίστωσε ότι γενικότερα όσοι χωρίζουν, βιώνουν ταχύτερη επιδείνωση της υγείας τους σε σχέση με όσους μένουν παντρεμένοι. Από την άλλη, όσοι ήταν για πολλά χρόνια ήδη χωρισμένοι, δεν παρουσίασαν -στο χρονικό διάστημα της έρευνας- χειροτέρευση της υγείας τους μεγαλύτερη από ό,τι οι παντρεμένοι, κάτι που δείχνει ότι το πρόβλημα για την υγεία παρατηρείται κυρίως κατά την μεταβατική περίοδο από το γάμο στο διαζύγιο, η οποία προκαλεί το μεγαλύτερο άγχος. Όταν πια ένας άνθρωπος προσαρμοστεί στο νέο καθεστώς του χωρισμένου, τότε η υγεία του τείνει να σταθεροποιείται.
